Hoe Verbier-Verbier uiteindelijk Verbier – La Foully werd

Project X alpine is al weer twee weken geleden. Een mooi plannetje om in 4 dagen de route van de trail te lopen in Zwitserland.  Start  en finish Verbier.
imageDe eerste dag gaat van Verbier naar Champex. Vanuit Verbier vindt je vrij snel de route en begint het met een klim. Daarna volgt een lekkere afdaling. Een mooie warm-up.
Dan komt er een lange klim en ga je het bos uit. Het was erg warm en op de kaart had ik gezien dat er een hut was. Ik verheugde mij op een cola maar helaas de hut was niet bewoond, alleen omringd door koeien. De klim gaat verder naar een prachtig deel.
La Catogne – een klim over rotsvelden en veel klimmen en klauteren. Ik was bang dat ik in de sneeuw terecht zou komen maar dat viel erg mee. Een paar kleine sneeuwvelden waar ik makkelijk doorheen kwam. De afdaling is ook nog klimmen en klauteren, nog een klimmetje en dan een lasitge lange afdaling naar Champex. Vooral erg steil door het bos. imageimageHet levert wel mooie uitzichten op het meer bij Champex. Als ik het dorp inren na 28 km en 2400 hm sta ik gelijk voor de supermarkt. Ik giet een cola, een bitterlemon naar binnen die ik al op heb bij de kassa. En op een bankje eet ik een magnum, welverdiend.
Je komt twee keer een dorp door op deze route waar je water bij kunt tanken.

Ik vertrek in de vroege morgen vanuit Champex naar La Fouly. Het klimt geleidelijk langs prachtige riviertjes en langs watervallen. Dan gaat er een steile klim omhoog door het bos. Ik moet van 1470 naar 2826. 1400 hm om wakker te worden. image
Er komen sneeuwvelden waar ik nog makkelijk maar voorzichtig doorheen kom. Mooie flanken met rotsstenen waar ik over kan rennen. Dan kom ik in echte sneeuwvelden. Je ziet wel door de kom waar je heen moet dus ik besluit niet de stijgijzers aan te doen omdat het redelijk zacht voelt. Ik klim omhoog in de sneeuw en aan de andere kant zie ik ook alleen sneeuw. Ik klim verder en kom uiteindelijk op de kruising waar ik eerst een heen en weertje naar de Orny hut wil doen en waar ik erna naar rechts moet. image
Er ligt een heel sneeuwveld voor mij en ondanks dat ik de hut zie moet ik nog 200 hm maken. Maar ik wil koffie! Dus ik stap in de sneeuw. Steeds zak ik weg. Ik moet soms mezelf eruit rukken omdat ik vast zit. Na een paar pogingen draai ik om. Te gevaarlijk in mijn eentje.
imageDan maar geen koffie.
Ik zoek het pad en raak het weer kwijt. Ik moet een deel over de flank en dan dalen. Ik zie nergens het pad en verdwaal een soort in de rotsen en sneeuw. Op een gegeven moment sta ik ergens en zie ik niet meer waar ik nu vandaan gekomen ben.
imageIk heb geen idee waar ik heen moet. Met kompas kijk ik nog eens, ik zet de gps aan. Ik moet een heel stuk naar rechts. Als ik weer ergens boven sta zie ik daar beneden een pad lopen. Ik klauter en klim naar beneden. Breek een paar keer bijna mijn nek maar kom op het pad terecht. Pooh, wat een opluchting.
Ik daal af, het pad is een paar keer weg geslagen maar uiteindelijk kom ik uit bij La Fouly. Daar moet ik weer wat klimmen om de hut te vinden waar ik ga slapen. Een heerlijke plek met hele aardige huttenwaard. Ik mag bij de vrouw des huize op de kamer slapen.
29 km en 2500 hm staan er op mijn gps.

Na een goed ontbijt en een groot lunchpakket ga ik op pad. Doel – Bourg st Pierre. Er volgt een mooie klim, die geleidelijk gaat en steeds wat steiler wordt.
Uiteindelijk kom ik uit bij het prachtige meer – Lac de Fenetre. Ik zie de cols liggen waar ik overheen moet. Alleen ligt er veel sneeuw, heel veel sneeuw.
Ik steek het meer over en probeer mijn route te vinden. Geen pad te vinden, ik doe wat pogingen maar zak weg en beslis dat dit het niet gaat worden. Ik bestudeer de kaart en zie via een andere kant nog een pad. Eerst een klim maken en die ziet er doenbaar uit.image

Als ik echter boven ben kijk ik neer op nog meer sneeuw, ik daal of beter glij naar beneden en probeer een route te vinden. Maar na een dik kwartier besluit ik ook dit niet te doen. Geen pad, geen tekens en vooral ik zak steeds weg tussen rotsblokken die verstopt zijn onder de sneeuw.
imageIk draai om en ga eerst maar eens lunchen. Een prachtige plek om te lunchen aan het meer.
Dan zet ik de afdaling in terug naar de hut, hopen dat ik er nog een nachtje kan slapen.
Ik kom als ik net begin een Fransman tegen die ik vertel over de toestand en hij gaat met mij mee terug, hij is mountainbiker en loopt ook wat. Samen dalen we rennend af. Hij hijgt en steunt achter mij maar als we beneden zijn heeft hij een enorme smile, ‘that was cool’ .
Er is nog plek in de hut en ik heb nog meer geluk. Mirjam zou de vrijdag meelopen maar kon eerder weg van het werk en komt dus naar de hut. Zo heb ik een lift naar Verbier.
Die dag loop ik dan niet over Col de Bastillion, Fenetrecol, Gd St Bernard en Col de Chavaux maar ik loop toch nog 20 km en 1300 hm.

Vrijdag besluiten we Col de Ferret te nemen. Op de kaart loopt een mooi rondje, en ondanks dat de vrouw van de hut zegt dat er erg veel sneeuw ligt gaan wij toch een poging wagen. image
We klimmen via een mooi pad en komen al snel bij een hut. Het is wederom erg mooi weer dus tijd voor koffie.
We klimmen verder en komen bij een pasje. Iedereen daalt daar af naar een hut een stukje lager, het ligt op de route de Mont Blanc dus plots veel wandelaars. image
Wij kiezen een Alkepaadje. Er loopt een minipadje op de kaart die verdwijnt, het lijkt een vrij overzichtelijk gebied dus we wagen het erop.
Inderdaad, het pad verdwijnt en we gaan gewoon recht naar beneden. Een mooi stukje klimmen en klauteren. Omdat we het andere pad in de verte kunnen zien blijft het overzichtelijk.
Met een gescheurde loopbroek van Mirjam komen we weer op het pad en lopen richting Col de Ferret. We lopen van sneeuwveld naar sneeuwveld. Lastige steile STukken. Bij sommige delen moet je niet denken aan naar beneden glijden. Geconcentreerd lopen we. imageSteeds als we denken dat het de laatste moet zijn komt er weer een. Niet voor niets komen we bijna niemand meer tegen. Als we uiteindelijk op de col komen na geklauter ligt er beneden ons een km’s lange sneeuwveld voor ons. We dalen en dalen, glijden in de sneeuw maar nergens een pad. image
imageAchter ons wordt het kommetje waar we door zijn gekomen steeds kleiner. We weten in ieder geval dat we daar terug moeten als we fout zitten. Met het kompas kijken we nog eens kritisch. Het pad moet echt aan onze linkerkant liggen. We dalen verder en zijn wat ongerust maar toch ook een soort overtuigd van ons gelijk.
Als we echt beginnen te twijfelen zien we daar plots een stukje pad. En uiteindelijk klopt het en zien we wat lager het pad als er geen sneeuw meer ligt.
Misschien niet helemaal slim om door zoveel sneeuw te gaan maar met twee doe je dat toch wel wat sneller. En uiteindelijk was het een schitterende dag en een mooi lesje kaart lezen met kompas.
18 km en 1400 hm.
Zo eindigde mijn projectje anders dan verwacht, maar wat een prachtige dagen!
Het is echt goed om eens een paar dagen alleen op pad te gaan. Om op jezelf aangewezen te zijn. Om serieus met de kaart bezig te zijn. Om je eigen veiligheid kritsch te bekijken , ga ik door of niet. Om lekker met jezelf te zijn. Heerlijk!
4 prachtige dagen, 4 prachtige routes, bijna geen mens gezien vooral de eerste drie dagen niet.
Dat ga ik zeker vaker door. Kleine projectjes die je intens beleefd ipv een wedstrijd lopen. Die twee dingen samen zijn een perfecte afwisseling .

This entry was posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen, Trainingen 2016/2017. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>