Les Lucioles – wat een trailfeest!

We waren er verleden jaar al, trail les Lucioles. Toen wist ik al dat ik hier ieder jaar terug zou komen. Verleden jaar was het 22 km. Dit jaar iets meer, 23.9 en 1250 hm maar dat bleek pas bij aankomst, aangegeven op een a4tje. 
Locatie – Soiron. Georganiseerd door Les Coureur Celestes. De leukste trailclub die er is.
Samen met Mirjam en Nico vertrokken we om 18 uur voor een tocht in de sneeuw. Er lag serieus sneeuw, geweldig. Ondanks dat er toch aardig wat lopers meedoen heb je daar weinig hinder van. Wat je ziet is een lang lint lichtjes. Het parcours is pittig. Veel steile klimmen en afdalingen. De hm in deze afstand zegt genoeg. Geen verzorgingsposten, je komt er wel uit. Bij de finish is bier, des te sneller ben je terug.
We lopen met z’n drieen op maar moeten soms op elkaar wachten en eigenlijk is het daar te koud voor. Want als je stil staat koel je enorm af. Dus lopen we alle drie solo door na 10 km.
Nico zit achter mij en Mirjam voor mij. Ik ben wat voorzichtig met dalen want ik heb een aantal weken geleden iets in mijn knie verdraaid. Daar heb ik serieus last van gehad en mede daarom weinig gelopen. De langste afstand die ik liep was 20 km en is al even geleden en was op asfalt in Afghanistan. Dus deze trail is een goede test.
Maar eigenlijk loop ik best lekker en heb het vooral enorm naar mijn zin op het parcours. Singletracks, sneeuw. Blubber. Steile klimmen en technische afdalingen, ik hou ervan!
Er komen nog twee sneeuwbuien onderweg wat het erg lastig maakt, je ziet niets anders dan alleen maar witte vlokjes in je hoofdlamp. Gelukkig heeft de organisatie de route goed uitgezet met overal op de bomen kleine reflectoren en dus vond je de route zelfs met een sneeuwbui. 
Rond de 20 km zie ik plots Mirjam voor mij lopen en dus lopen we samen de laatste paar km. Verleden jaar waren de laatste 2 km wat asfalt, dat is er nu helemaal uit gehaald. Van ver horen we de muziek en het is net als verleden jaar, je kunt niet anders finishen dan met een hele grote glimlach.
Muziek, de organisatie die je binnen schreeuwt en gelijk een glas bier in je handen stopt. Louise, de racedirector liet ons gelijk proeven van de lokale jenever. Kortom, 2 happy chica’s.
Een half uurtje later kwam Nico ook binnen en konden we aan het eigen gebrouwen bier van Celestes beginnen. 
Met Tonkie voor de deur als hotel kon niemand ons wat maken. Een bord pasta, heerlijke biertjes en een tent vol zingende en dansende trailers. Het is lang geleden dat ik op de tafels heb staan dansen. Maar tot in de late uurtjes hebben we in het Frans staan zingen en dansend op de tafels was het een heerlijk trailfeest.
Wat een geweldige trail is dit toch! Een mooi begin van een nieuw seizoen en vooral zonder last van mijn knie gelopen!
Louis thank you again! You rock!

This entry was posted in Trail Wedstrijden, Trailrunning and tagged . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>