Mount Kinabalu, de berggoden waren met mij!

De taxi stond er vanochtend om 4.45. Toen ik me meldde bij HQ wist de man wie ik was en kon ik papieren invullen om echt de berg op te mogen. Bijna to good to be true.
Maar toen de gids Richard zich voorstelde wist ik dat het echt ging gebeuren. Ik mocht naar boven.
Het was een klassiek voorbeeld hoe iemand zich toch kan vergissen. Ik en een australische jonge kerel gingen beiden naar boven met ieder een gids (is verplicht). Richard, een van de gidsen mocht kiezen wie hij zou nemen. Hij keek en dacht, ok, slowly slowy. Ik neem Martine. De Australier was ‘ way to fit’ zei hij. Ik zei niets, glimlachte en dacht er het mijne van. Later zei hij dat hij het totaal onderschat had en inderdaad voor de langzamere vrouw had gekozen.
De Aussie jongen was 20 minuten eerder weg dan wij omdat ik al het papierwerk nog in moest vullen.
Maar om 7.20 konden wij ook op pad. Ik voelde eigenlijk al snel dat het erg makkelijk ging. Ik liep soepel omhoog en was toch ook al vrij snel mijn gids kwijt. Met een foto maken kwam hij weer bij.
Ik liep door en zag tijdens het klimmen hoe de vegetatie veranderde. Van jungle naar mossy forrest naar meer kalere bomen. Erg mooi.
Soms zag je ergens een glimp van de berg. Het weer was goed te noemen. Het eerste deel liep ik wat in de mist maar je zag steeds meer blauwe lucht.
Onderweg kwam ik wat dragers tegen die iedere dag de hut voorzien van proviand. Wat een baan…
Rond de 3000 meter haalde ik de australische jongen in. Op 3300 meter was Laban Rata, het basiskamp zeg maar. Hier slaapt iedereen die in 2 dagen naar boven gaat. Ik was er na 2 uur en vijf minuten.
Daar heb ik toch maar even op de gids gewacht. En na zeker 10 minuten kwam hij binnen, al van ver roepend dat hij in die 20 jaar nog geen vrouw had gezien die na 2 uur bij deze hut was.
Wat ik erg waardeerde van richard was dat hij meer onder de indruk was dan dat hij zich gepasseerd voelde. Overigens had hij 20 jaar geleden met de race 2.27 uur gelopen naar de top dus hij weet wat lopen is.
Hij stelde voor dat ik gewoon door kon gaan en dan via de touwen naar boven kon lopen naar de top. Hij zou even bijkomen en mij tegemoet lopen als ik weer naar beneden kwam. Dan zouden we samen verder gaan. Perfect idee leek mij.
Het mooie was dat doordat je het in 1 dag doet je echt bijna alleen op de trail loopt. Je komt na 1.5 uur wat mensen tegen die aan het afdalen zijn maar voor de rest was ik alleen.
Het laatste deel is indrukwekkend. Een soort grote granieten berg waar dikke touwen langs zijn gespannen die je kunt gebruiken en die je in ieder geval de weg wijzen hoe je boven komt.
Terwijl ik de berg oploop schuiven de wolken weg en zie ik de berg voor me en schiet ik vol. Men zegt dat als je het in 1 dag doet je door de wolken niets ziet boven.
En daar sta ik dan, de wind blaast me haast van de berg af maar het uitzicht zorgt ervoor dat er tranen over mij wang lopen.
Het gevoel dat dit voorbestemd is, dat ik mag lopen vandaag en dan ook nog gewoon een prachtig uitzicht. Het maakt me emotioneel.
Het stuk naar boven is echt pittig, steil, soms technisch maar zo de moeite waard. Ik ben er helemaal alleen. Ongelooflijk!
Na 3.31 minuten sta ik op de top. De wind raast echt om me heen maar de uitzichten maken mij stil.
Bijzonder genoeg heb ik echt totaal geen last van de hoogte. 4095 meter is toch geen kattepis terwijl ik die ochtend nog op zeenivo zat.
Ik neem foto’s en begin aan de terugtocht. Halverwege (rond 3600 meter) kom ik de australier weer tegen. We kletsen even en hij zegt ‘ you make me look so bad‘. Ik zeg hem dat snelheid er niet toe doet, maar het genieten en de top halen wel. ‘There you have a point‘ zegt hij.
Even later komt Richard me tegemoet, met een grote glimlach en een high five schreeuwt hij me toe, you have new record!! You superhero.
Zo grappig, hoe enthousiast hij is.
We zetten samen de afdaling in. Rennend. Hij heeft er helemaal plezier in, net als ik. Een hele technische afdaling met al die trappen, soms glad en heel veel stenen. We halen mensen in en steeds vertelt de gids aan de andere gidsen dat ik in 3.30 uur boven was. Ze geven me een hand, of zeggen…wiiihiie…zoiets als wow in het Maleisisch.
Met afdalen kan Richard mij goed volgen, vlak achter elkaar dalen we rennend 2500 hoogtemeters af. We komen zelfs mensen tegen die ik al had ingehaald toen ik nog op weg naar boven was.
Mijn benen voelen nog steeds goed en uiteindelijk sta ik na 5 uur en 47 minuten lachend met de gids weer waar we begonnen waren. We hadden er echt plezier in en met een high five bezegelen we onze tocht.
In de office waar je een certificaat krijgt wordt nog eens verteld dat ik echt de snelste vrouw ooit ben die in deze tijd heen en weer is geweest in 1 dag. Het doet er niet echt toe maar is toch wel heel grappig.
Ze vragen of ik geen zin heb om de wedstrijd te komen lopen in 2013.
Tuurlijk, als zij mijn vliegticket betalen wil ik dat best doen.
Overigens wordt de wedstrijd in 2013 weer gewoon een to the summit race. Er waren zo veel klachten van lopers dat men weer terug gaat naar de oude formule.
Wat een prachtige dag, het heeft zelfs niet geregend terwijl het meestal begint te regenen op de berg rond een uur of 12.
De berggoden hebben mijn wens in vervulling laten gaan. En daar ben ik meer dan dankbaar voor.
Foto’s volgen zeker nog, maar dat lukt niet in dit internet cafe.

This entry was posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen 2008/09 and tagged , . Bookmark the permalink.

Comments are closed.