Nevado de Santa Isabel – trailrunning tot 4850 meter

Nevado de Santa Isabel. Al heel lang een slapende vulkaan in tegenstelling tot Ruiz, die naast haar ligt. Ruiz was nog actief in 1985 waarbij 23.000 doden vielen. Nu bromt hij nog steeds en daarom is het afgesloten.
Isabel kun je wel oplopen, de hoogste top is 4950 en het is een gletsjer, een van de laatste tropische gletsjers in de wereld. Nog wel, het is de snelst verdwijnende gletsers van Colombia, men verwacht dat hij binnen 20 jaar verdwenen is. De vulkanen liggen in het National Park Los Nevados. De weg om er te komen is een onverharde weg vol gaten en stenen die alleen gebruikt wordt door de boeren.
Ik wilde graag Isabel op maar dit bleek alleen met een gids te kunnen. Na mailen en bellen lukte het uiteindelijk en kon ik zaterdag aansluiten bij een groepje van 6. Men gaat met een jeep naar boven en vertrekt vanaf Manizales. Die lui waren al 3 uur onderweg. Maar omdat wij ver weg van de bewoonde wereld verblijven ,drie dagen lang,  had ik afgesproken dat zij mij boven aan de weg op zouden pikken om 7.30 uur.  
Het pad naar onze hacienda ligt op 2500 meter en de weg op 2800. Alberto gaat altijd te paard naar boven en ik dus ook. Om 7 uur klom ik op het paard en toen ik net boven was stopte de jeep op de hoek van de weg. Het was natuurlijk een heel vreemd gezicht. Ik kwam aan te paard, stapte af en bedankte Alberto en stapte in de jeep. De twee duitsers keken mij aan of ze water zagen branden. De 4 colombianen dachten dat ik van daar was.
Hoe dan ook, 2 uur rijden over de slechte weg waarvan ik soms dacht dat we om zouden vallen met de jeep door de diepe gaten en we waren bij het startpunt op 4050 meter. De omgeving was ondertussen veranderd in ander berg terrein, paramo terrein.
Met de gids gingen we op pad en ik dacht laat ik het even aankijken. Dat deed ik 100 meter en toen dacht ik, dit wordt niets. Er hingen er al 4 over hun stok te hijgen als een paard.

Dus aan de gids gevraagd of het ok was dat ik alleen naar boven ging. Het pad was prima aangegeven en ik voelde mij goed. Pueblo vond het een iets minder goed plan.

Dus na wat gebabbel was hij ok dat ik tussen hem en de groep die voor ons zat zou lopen. Dus ik verder maar was al binnen 5 minuten bij de volgende groep. Dus weer even babbelen met die gids en die zag dat ik makkelijk liep. Dus via de walkie talkie heeft die pueblo ingelicht dat ik door liep. Er was ergens nog een andere gids met 2 wandelaars maar die waren al 2 uur onderweg. Maar die zou ik zeker nog ergens tegen komen.
Dus weg was ik, in een lekker tempo hobbelde ik naar boven. Eigenlijk geen last van de hoogte. Als je te hard gaat voel je vanzelf een soort lichtheid in je hoofd. Als je die grens vind ben je ok. Toen ik al een een eind boven was zag ik de gids met 2 mensen lopen. Rond de 4700 meter. Ze stonden uit te hijgen en voordat ik het wist was ik al bij hun.


Die gids was erg enthousiast over mijn mooie rappe cadans want hij had mij al aan zien komen van ver. Hij vond het ok dat ik doorliep en zo kwam ik alleen aan bij de gletsjer en kon ik in alle rust genieten op een grote steen. De gletsjer zelf stelt niet veel meer voor, hij is inderdaad bijna weg. Zo zie je plots van dichtbij wat global warming met de natuur doet.  15 minuten later kwamen die andere drie en  kreeg ik nog wat lekker Colombiaanse lekkernijen ( fruit en arequipa) 
Daarna was het tijd voor de afdaling want het is best fris op 4850 meter. Er volgde een mooie afdaling, niet technish maar een lekkere rappe mooie afdaling. Ondertussen waren er nog 2 groepen naar boven aan het gaan en het was een nogal stom gezicht denk ik. Ik die helemaal happy naar beneden kwam stuiven terwijl alle wandelaars hijgend naar boven aan het lopen waren en stomverbaasd naar mij keken. Een klas studenten gaven mij allemaal een high-five, funny. Halverwege de afdaling kwam ik pueblo tegen met de anderen. Ik zou bij de jeep wachten. Ik dacht, dat duurt nog wel even, en dat klopte.

Ik was in 1.5 netto uur heen en weer. De groep deed er 5.5 uur over. En zo kwam het dat ik een middagje in het zonnetje op de mooie paramo heb liggen lummelen voordat de anderen er waren, rondkijkend of ik condors kon spotten.
Maar meer dan happy dat ik in mijn eentje toch de Isabel op heb kunnen lopen en af heb kunnen rennen. Mijn eerste keer dat ik zo hoog echt gerend heb, en ik moet zeggen, dat viel alles mee. Ik ben al bijna 2 weken in Colombia op hoogte en dat zal enorm uit maken. Er is overigens in dit park sinds drie jaar een ultratrail, ultratrail los nevados. Dat zal een uitdaging zijn qua hoogte denk ik zo.

Overigens zijn hier niet perse veel trailpaden als single tracks. Wel wat bredere paden, functionele paden. Alles word met het paard gedaan dus die paden moeten vooral daar geschikt voor zijn. Daar liggen dan wel weer aardig wat losse stenen op eN dat is wat minder goed voor je enkels als je niet oppast.

This entry was posted in Reizen, Trailrunning, Trainingen 2016/2017 and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.