RunrabbitRun, hoe gedenkwaardig om deze te finishen!

logoRabbit Ear Pass. Ik kwam er pas achter toen ik boven de rots aan moest raken waarom het Rabbit Ear Pass heet. Je moet er wel eerst 40 km voor lopen. Runrunrabbit run begon om 6 uur in de morgen. Normaal niet echt mijn tijd maar in dit geval helemaal niet erg omdat het in de bergen prachtig kan zijn als de zon op komt. In het donker met een hoofdlamp vertrokken we. Normaal 200 lopers, nu rond de 175 door lopers die steamboat springs niet konden bereiken door hevige overstromingen in bv Boulder en Estes park.
We beginnen met een klim van 1000 meter, daar waar een normaal mens de gondel naar boven neemt. Steamboat is nl een redelijk groot skigebied. Klimmen van 2100 naar 3100. Het is al heel snel stil in het lintje lopers. Je komt adem tekort. Lopen op die hoogte is wel een ding. Als we bijna boven zijn is het langzaam licht geworden en ik zie mooi vergezichten.

run3

Overal zie je de groene grasvelden tussen de bomen, de skipistes. Dan verdwijnen we op een hele lange single track. Prachtig! Heel lang door het bos zigzaggend. Geen steile stukken maar wel steeds naar boven en naar beneden. Soms een open stuk en hier en daar een meer. Het is prachtig, ik maak uiteraard wat foto’s.

Al snel kom ik in een groepje van 4. Op een of andere manier blijven we de hele wedstrijd in de buurt van elkaar. Om het makkelijk te maken noemen we elkaar bij de plaats waar we vandaan komen. Zo is er Boulder, Fort Collins, Missouri en The Netherlands.

run2Ik loop vooral met Craig uit Boulder. Hij loopt achter me op de singletrack en we kletsen wat af. Regelmatig is het ook stil want dan hebben we onze adem nodig. De km’s vliegen voorbij en alles voelt goed. De posten zijn ongeveer na iedere 10 km en super. Je hoeft echt niets te doen. Iemand ontfermd zich over je. Vraagt wat jij wilt, vult je fles, haalt de afval uit je rugzak, alles, wat een helden! Iedere post is een warm bad. Voor we het weten komen we al bij Dumont point, de enige plek waar supporters kunnen komen. Samen met boulder kom ik aangerend en Jeanet is blij verrast dat ik er al zo snel ben. Ruim voor de deadline. Ik ben nog wat gehaast, op een of andere manier zit die 44 km in mijn hoofd met de deadline. Er komt nog een zware klim naar Rabbit Ear dus ik ben snel weer door. Boulder ben ik kwijt maar met fort Collins en Missouri loop ik samen naar boven.

run8De eerste lopers op de terugweg zijn al voorbij en bij iedere loper wordt gezegd ‘good job!’ ik vindt het wel sympathiek dus doe mee en het is eigenlijk wel heel aardig. Eigenlijk groet iedere loper elkaar dus. Later als ik moe ben vind ik er natuurlijk geen zak meer aan. Steek ik alleen mijn duim nog maar op. Geen kracht meer om nog 30 keer ‘good job’ te zeggen.
Het laatste stuk naar Rabbit Ear is echt steil. Duwend komen we boven. Iemand noteert ons nummer als we de rots hebben aangeraakt en we mogen weer retour, halfway.
Er staat een grote rotsformatie op die berg die de vorm van 2 rabbit oren heeft overigens,
Dan het stuk terug, afdalen, heerlijk. En al snel zijn we weer op Dumont point.
44 km, een brok in mijn keel en een stuk ontspannender. Heel ruim voor de cutt of time. Er valt wat van me af. Ik heb mijn doel gehaald en het kan niet meer stuk. En vooral,  ik voel me nog goed.

run7Ik ga verder en spreek af om van post naar post te lopen en te kijken hoe het gaat. Maar als ik bij de volgende post ben weet ik gewoon dat ik die wedstrijd ga uitlopen. Als ik bij 48 km ben lijk ik een bekend gezicht te zien. Eerst denk ik sleepmonsters te zien maar dan hoor ik, ‘het zal toch niet waar zijn’! Lopen daar Mitch en Arnoud van team X Bionic. Wat een stom toeval. Ze zijn daar aan het wandelen en net kom ik daar voorbij. We kletsen een tijdje en ik ga weer verder.

 

 

Ik haal fort Collins in en hij blijft achter me. We rennen, wandelen soms en kletsen.
Dan kom ik op het punt dat alles gaat pijn doen, vooral stijfheid. 55 km, nog 25 te gaan.  Ik zeg tegen mezelf dat het er eigenlijk 15 zijn want de laatse 10,5 zijn downhill. Alsof dat niet pijn doet, maar je moet een weg in je hoofd vinden. Fort Collins gaat vooruit en ik wandel even. Strek wat, en spreek mezelf moed in. Bij 60 km weet ik niet meer wat niet pijn doet. Kramp in mijn voeten, schenen, kuiten. Eerst links,  dan rechts dan allebei. Van post naar post. Daar wat Noodles eten en weer verder. Bij 65 km krijg ik dan toch weer een wederopstanding. Toch neem ik mijn omgeving nog steeds in mij op. Ik loop er alleen, denk aan moose en beren. Boulder vertelde mij dat hij 6 beren per jaar ziet als hij rent. Iemand van steamboat waar ik mee rende had het over de moose die bij het water vaak te spotten is, ik zie ze niet. Ik denk aan 100 anderen dingen die ik nu al niet meer weet.

finishDe laatste post is in zicht en de vrijwilligers hebben een paar 100 meter voor de post om de 5 meter een bordje geplaatst met een tekst, ik moet er om lachen, erg grappig gedaan. Dan begint de afdaling, 10,5 km naar beneden, 1000 hoogtemeters. Mijn knie voelt goed dus de turbo aan voor zover het nog mogelijk is. Eerst voorzichtig afdalen maar daar voel ik ook alles en dus maar rap. Ik haal zeker nog 10 lopers in die allemaal wandelen. En na 1 uur en 2 minuten zie ik gewoon de finish. God wat ben ik blij. Ik hoor mijn naam en besef in alle hevigheid wat ik gedaan heb 80 km gelopen. 2600 hoogtemeters en 2600 dalende meters. 60 km boven de 3000 meter gelopen.

EmotionsIn 12 uur en 15 minuten heb ik weer gevoeld wat het is om echt te lopen. Beseft dat ik het nog kan. Na een half jaar blessure leed kan ik er een streep onder zetten.

Tranen van emoties moeten er even uit, mooier kan het bijna niet.

Weer een wedstrijd lopen in de Rocky Mountains, wat wil je als trailloper nog meer? Het is het afsluiten van een periode en het begin van een soort tweede hardloop leven voor mijn gevoel.

 

Runrabbitrun gaat in de boeken als een van de mooiste en meestMartine & Leo
bijzondere trail die ik gedaan heb, het maakte het nog meer speciaal doordat ik daar met Leonie was. Leo liep de 100 mijl. Op een dag gaat ze echt nog van trails houden! Maar misschien is dat net zoiets als dat ik nog echt van asfalt ga houden.

This entry was posted in Marathons en Verder, Reizen, Trail Wedstrijden, Trailrunning and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

11 Responses to RunrabbitRun, hoe gedenkwaardig om deze te finishen!

  1. Marije says:

    Ik ben zo blij voor je Martine!! Het moet een geweldig gevoel geweest zijn 🙂 Gefeliciteerd!!!

  2. Good Job;-) Succes met je 2e hardlooplevens. Mooier kon hij niet beginnen.

  3. Rob Roelofsen says:

    Wat ontzettend fijn voor je, dat je weer back in business bent. Dat moet inderdaad een hele emotionele finish geweest zijn. Een tweede hardloopleven….gefeliciteerd met je mooie prestatiemen je nieuwe start.

  4. mauriksd says:

    Diepe diepe buiging. You rock girl!!!

  5. George Daams says:

    Mooie prestatie. Het was erg leuk om je belevenissen via Faceboek te volgen.

  6. Dorothé says:

    S U P E R ! ! !

    groetjes,

    Dorothé

  7. janny says:

    Geweldig! Gefeliciteerd.

  8. ik heb je wel gevolgd maar toch ….respect hoor….heel veel zelfs

  9. Hey kanjer,

    ivm andere trail bezigheden heb ik je niet kunnen volgenmaar ben reuze blij voor je dat je dit weer hebt kunnen volbrengen na maanden blessureleed, Yessss! Wat een mooi avontuur ook daar lijkt mij, al back home of nog even nagenieten in de VS? X Robin

  10. janvanWuijckhuijse says:

    Hoi Martine,

    Heel bijzonder dat je dit weer kan!
    Wilskracht maar bovenalles liefde voor de bergen, hardlopen de natuur is denk ik het belangrijkste. diepe buiging en (fiets)helmpje af.

    Ohja Martientje zou jij nog wel even je whereabouts en je bloedpaspoort willen mailen

    Knuffel en groetjes jvw

  11. Runninghans says:

    Super. Gefeliciteerd.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.