De Chiemgauer 100 km, wat een prachtige race!

Begin Juli wist ik pas dat ik mee mocht doen aan de Chiemgauer 100 km bergloop. Langste afstand tot dan gelopen dit jaar was 54 km. Maar op een of andere manier ging deze race gelijk in mijn systeem zitten. Ik wilde graag de race uitlopen ondanks dat ik wist dat het een hele kluif ging worden. 100 km, 4400 hoogtemeters en wat bleek zeer zware stukken met name in de afdalingen. De tijdslimiet is strak, 18 uur en op de posten steeds een maximale doorkomsttijd. Op de CCC heb je 25 uur voor 98 km en 1450 meer hoogtemeters. Ik liep in 2009 de CCC in 21 uur en 55 minuten, in 2010 liep ik de TDS wat uiteindelijk 94 km werd door weersomstandigheden in 17 uur en 16 minuten.
Dus ik wist dat het lastig zou worden. Maar de race was in mijn systeem gaan zitten. Ik wist de klimmen, het parcours, had een schema van tijdslimieten en klimmen geplastificeerd en in mijn rugzak en wilde echt tot het gaatje gaan zolang er geen blessures ontstaan. Want het doel blijft het WK in September.
Chiemgauer is zo’n race die heerlijk kleinschalig is maar waar alles klopt. 115 lopers op de 100 km en 40 op de 100 mijl. Je hebt geluk als je er bij zit, ook daar is tegenwoordig een wachtlijst.
De avond ervoor een pastamaaltijd, een briefing en vooral een ontspannen wedstrijdsfeer. Samen met Nico en Francis worden we om 5 uur zaterdagmorgen weg geschoten.
Het zijn eigenlijk 3 lussen die je loopt waarvan de eerste de makkelijkste is, 26 km met wat klimmen en dalen maar geen extreme klimmen. Die kun je redelijk blijven rennen allemaal.
Het werd net licht rond de klok van 5 en langzaam zien we de zon opkomen. Het is al erg warm om 5 uur. De temperatuur zou oplopen tot 32 graden.
De uitzichten zijn vanaf het begin prachtig. Ook goed te belopen. Tot we bij een lang stuk komen wat zeg maar de rand van een berg is. Een smal pad die vol ligt met wortels en als je er uitglijdt lig je gelijk beneden. Iedereen loopt behoedzaam daar is alleen 1 blik naar beneden voor nodig. Na 26 km komen we weer aan bij de atletiekbaan waar we begonnen. Ik voel me al redelijk stijf, net als Nico. Dat gaat nog wat worden. We eten en drinken, vooral het drinken zal belangrijk worden.
Ondertussen is de zon op en het is echt al warm. Grappig genoeg kom ik daar Katrin tegen, een lezer van deze site. Ze is bezig met de 100 mijl en wil proberen 129 km te halen, wat haar uiteindelijk lukt. (was nice to finally meet you Katrin!)
Het opstarten gaan niet erg soepel maar als we eenmaal lopen komen we weer in het ritme.
Hier begint het echte klimmen en via een ski piste gaan we naar boven, we kijken nog even naar een paraglider die net vertrekt en volgen een aantal lopers. Dat was niet heel handig want we blijken verkeerd te gaan. Uiteindelijk klimmen we door het bos naar boven waar het pad is en vinden later de route weer. Met een man of 8 toch even niet opgelet.
De route is prachtig, mooie vergezichten en vooral allemaal mooie tracks. Maar er zitten echt hele lastige stukken in. Een lange steile afdaling over een pad met alleen losse stenen vraagt enorme concentratie om niet te vallen. Ik heb hier en daar ook wat schaafwonden over gehouden van 3 keer vallen.
Het zorgt ervoor dat je in ieder geval niet hard kunt afdalen en de tijd tikt door. Bij km 35 zagen we dat we 20 minuten achter lopen op het tijdsschema. Als we rond de 43 zijn nog 10 minuten. Rond de 60 km zitten we 10 minuten voor op schema, we zien ook dat we lopers beginnen op te rapen. Ik voel me erg goed, de benen voelen sterk en heb het gevoel dat ik na de 35 km pas echt lekker begin te lopen. We lopen in een mooi treintje met z’n drieën. Ergens roep ik een loper terug, hij gaat verkeerd, maar dat bleek het punt te zijn waar je een short cut kon nemen en dan 66 km loopt.
Wij gaan rechtdoor, klimmen en afdalingen volgen elkaar op. Ondertussen trekt het dicht en het begint te onweren en er is bliksem. Als we boven zijn bij het middelstation van Hochfelln gaan de hemelsluizen open. Een aantal lopers schuilen daar, wij trekken ons regenjack aan en verdwijnen het bos in. Er is geen tijd om te schuilen willen we op tijd binnen zijn. Bovendien gaan we het bos in en dat is ok met het onweer.
Binnen een paar minuten staan alles blank. Het regent pijpenstelen.
Als we tegen de 70 km lopen geeft Nico aan last van zijn scheenbeen te hebben. We overleggen. Hij heeft al eerder een scheenbeenvlies ontsteking gehad en we kunnen nu geen risico nemen 6 weken voor het WK.
Hoe jammer ook, Nico gaat verder wandelen tot 75 km en stapt dan uit. Francis en ik gaan verder. Er volgt weer een smal singletrack op een richel. We hebben er redelijk de vaart in. Halen steeds nog hier en daar een loper in.
Na km 75 is er een afslag voor 80 en 100 km, als je hier niet voor 18.15 weg bent moet je de afslag 80 nemen. Wij verdwijnen richting het 100 km bordje, het is net 18 uur geweest.
Er volgt een hele lange klim naar boven, het eerste deel is goed te lopen maar het laatste deel zijn grote rotsen en vergt aardig wat kracht. Maar als we op 1600 meter boven zijn hebben we een prachtig uitzicht op meer van Chiemgau.
We bevoorraden ons nog een keer in de hut en als we naar buiten stappen begint het weer hard te regenen. Weer naar binnen en jasje aan. Dan volgt er een lange afdaling. We hebben nog 2.5 uur voor 20 km om voor sluitingstijd binnen te zijn, dat is doen!
Heerlijk denk ik, maar als ik het bordje naar links zie en het pad naar rechts zie slingeren weet ik genoeg. Niets lekker afdalen over het mooie pad. We worden een hele steile rotsige afdaling opgestuurd. Met handen en voeten moet je op sommige delen naar beneden klauteren tussen de bosjes door. Ik denk, shit, als dit zo doorgaat halen we het niet, dit kost tijd! Maar ergens komen we weer op een single track van blubber en wortels en kunnen weer wat vaart maken.
Uiteindelijk wordt het een breder pad wat goed beloopbaar is. Bij 83 km krijgt Francis last van zijn knie. Afdalen lukt niet, te pijnlijk, doorstappen wel en rennen op vlak terrein ook. Maar er volgt eerst nog een stuk afdalen. We besluiten dat ik doorga, ik voel me nog goed.
En dus loop ik vervolgens alleen, ik heb er nog flink de vaart in, kom af en toe een loper tegen die ik inhaal. Bij post 85 km neem ik paar slokken cola en ik ben weg.
Er volgt een redelijke lange afdaling, glooiend met soms wat klimmetjes. Langzaam wordt het donker en ik zet mijn hoofdlamp op. Dan is het ineens pikdonker.
Ik loop alleen in een pikdonker bos, gek toch. Thuis zou je dat nooit doen, hier boeit het met niet. Ik ben vooral geconcentreerd zodat ik de route kan blijven volgen. Dat is soms lastig en opletten op de weg en de pijltjes en vlaggetjes volgen.
Er volgt nog een postje op 92 km en ik ben na 1 slok cola weer weg. Er gaat gelijk een 100 mijl loper met mij mee die vraagt of hij achter mij mag lopen omdat hij zich niet meer goed kan concentreren op de weg. Uiteraard geen probleem. maar na een paar km moet ik plassen en loop ik weer alleen. Gefocust loop ik door, ik weet dat ik nog 1 uur en 15 minuten heb voor 8,5 km. Als ik vertwijfeld op een pad loop omdat ik niet zeker weet of ik goed loop zie ik nog iemand lopen. Het zou nog maar 2 km moeten zijn volgens het bordje, ook de vrouw weet niet zeker of het goed is. Ik loop door en gelukkig zie ik dan ineens een pijl. Dan verschijnen de lichten van de atletiekbaan. Ik moet erom heen en vreemd genoeg loop ik nog steeds makkelijk. Ik loop de baan op en hoor het handje mensen al klappen.
Nico, Tanja en Katrien staan mij op te wachten en blij stap ik over de streep. Ik finish in 17 uur en 41 minuten. Ik heb nog 19 minuten over…..
Als ik aan een alcohol vrij biertje zit komt Francis binnen! Met 7 minuten over haalt hij het gewoon. Hij zou de laatste finisher zijn
Uiteindelijk halen 34 lopers de 100 km limiettijd, ik word 29ste en 6de vrouw. 38 lopers vallen uit en de rest heeft de shortcut genomen voor de 66 of de 80 km (33 lopers).
Beetje jammer dat we niet wisten dat je dan wel in de ranking kwam want dan had Nico de 80 kunnen uitwandelen.
Al met al een prachtige race, geweldig georganiseerd, serieus zwaar maar vooral mooi.
6 posten met hele goede bevoorrading en een paar kleine posten met water.
Een heel mooi Salomon Finisher shirt als beloning.
Deze race gaat in de boeken als toch wel heel bijzonder. Met de minste hardloopkm’s sinds jaren loop ik de 100 km sterk, met een negatieve split van zeker 10 minuten terwijl het tweede deel zwaarder was.
Misschien moet ik mij volgend jaar eens aan de 100 mijl van Chiemgauer wagen, wie weet.
Niet geheel onbelangrijk, deze race kost 40 euro met alles erop en eraan. Op de vraag waarom deze race zo goedkoop is gaf de race directeur het simpele antwoord ‘waarom zijn alle andere races zo duur’?
Hieronder de genomen foto’s onderweg.

This entry was posted in Hardloop homevideo's, Trail Wedstrijden and tagged , . Bookmark the permalink.

9 Responses to De Chiemgauer 100 km, wat een prachtige race!

  1. karen says:

    knap gedaan! ziet er inderdaad een heel mooie trail uit….

  2. Matthew says:

    Nogmaals gefeliciteerd Martine met deze hele knappe prestatie! De cijfers geven al aan wat een slagveld het was en dan ‘gewoon’ finishen is een buitengewone prestatie! Hier mag je wel even van genieten hoor 🙂

  3. karin says:

    het ziet er prachtig uit ,maar ook zeer pittig en je hebt het gewoon weer geflikt!!

  4. Ruth says:

    mooi verslag en je hebt het gewoonweg fantastisch gedaan hé! Ziet er fameus de moeite uit, kan goed geloven dat je hier enorm van genoten hebt!

  5. John says:

    Gaaf verslag van wederom een schitterende prestatie. Team Bart gaat lekker, op weg naar het WK.

  6. Aan de foto’s was al te zien dat het een mooie maar zware wedstrijd was. Schitterende prestatie Martine. Geeft weer een berg vertrouwen in de aanloop naar het WK. Het gaat je allemaal makkelijk af.

  7. Keesdeloper says:

    Gatver, waar heb je zin aan. Op die rotpaden. Knap gedaan ouwe

  8. Martin Veldwijk says:

    Knap dat je om zes uur de 100 nog aandurfde.
    Respect!
    Leuk geschreven stukje.

  9. de rudy says:

    als ik je lees; was het vrij gemakkelijk. niets is minder waar. Hoewel een uur eerder aangekomen; vond ik het het een heeel moeilijke wedstrijd: vooral dat einde einde (wanneer het moest afdalen) werd het moeilijk.
    Ik kan niet inbeelden hoe et was om het einde in het donker aan te komen, na zoveel rotte kms. µ
    Ondertussen vervlakt de wedstrijd (én het lijden!)
    Ik heb voldoende ^punten voor de utmb ? Toch zo zot doen???????

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.