Trailrunning, kleine kinderen worden groot

Ken je dat, je hebt muziek gehoord en dat is zo bijzonder dat je dat wilt delen. Die muziek raakt je en dat is zo mooi dat je het aan iedereen wilt laten horen. Dan wordt het meer op de radio gedraaid. En plots is het megahit en hoor je het nummer zo vaak dat je het zat begint te worden. Iedereen heeft het erover en iedereen koopt het. Sterker nog, mensen kopen gelijk de hele collectie die best duur is.
Toen die artiest niet zo bekend was ging je naar kleine concertzalen en werd de muziek nog mooier door de intimiteit van de kleine zalen. Maar nu staat diezelfde artiest in het Gelderdome en sta je ver weg. Een poppetje in de verte is het enige wat je ziet.
Zoiets is er aan de hand met Trailrunning.

Trailrunning

Al jaren loop ik op de trails en schrijf ik over prachtige wedstrijden. Probeer ik mensen te laten begrijpen hoe mooi het is en hoe het je bij de basis van alles brengt. Langzaam zag je een kleine verschuiving, mensen gingen het uitproberen en waren meestal gelijk verkocht.
En dan plots is het gebeurt, het is hot.
Iedereen loopt of wil ineens trails lopen. Er worden nieuwe wedstrijden en wilde loopjes georganiseerd. De trails waar ik vaak nog op de dag zelf kon inschrijven zijn ineens binnen een paar weken uitverkocht, sterker nog, soms in 1 dag.
Net als met de muziek kopen mensen niet alleen een paar trail schoenen maar er worden hele trail outfits aangeschaft.
Mensen schrijven zich in voor wedstrijden waar ze geen idee van hebben waar ze aan beginnen. 50 km op een trail is namelijk iets heel anders dan 50 km op de weg. Wedstrijden die wat bospaden in de race hebben worden ineens trailwedstrijden genoemd.
En dat alles zorgt voor mixed feelings. Aan de ene kant is het prachtig dat lopers eindelijk de mooie tak Trailrunning hebben gevonden. Aan de andere kant raak je het intieme en kleinschalige van de loopjes kwijt.
Mijn kleine kindje is groot geworden….zoiets.
Ik besef mij ook dat het goed voor de sport is. Er onstaan nieuwe mooie wedstrijden omdat er een markt voor is. Kijk maar eens naar de Sallandtrail die Bertus volgende week organiseert. Een prachtige 50 km trail in Nederland. De trail By the Sea, de koning van Spanje Trail. Allemaal nieuwe wedstrijden omdat er een markt voor is.
De trailmerken komen met steeds meer produkten en ook de gewone merken lanceren trailschoenen. Dat is alleen maar fijn voor de gebruikers.
En zo is een kleine sport groot aan het worden.
Het enige wat ik kan hopen is dat de wedstrijden zich gaan houden aan een gelimiteerd aantal lopers. Zodat het ultieme trail gevoel blijft en we niet in lange rijen achter elkaar op de trails lopen.
Hopelijk blijven ook de prijzen zoals ze nu zijn en gaan we niet de kant op van de grote stadsmarathons waar je 60 euro betaald om een marathon te lopen.

This entry was posted in Hardlopen Algemeen, Trailrunning and tagged , . Bookmark the permalink.

12 Responses to Trailrunning, kleine kinderen worden groot

  1. Willem says:

    Slechts Eu 60,- … da’s een koopje voor een marathon. Probeer je maar eens in te schrijven in New York of Boston (of doe eens wild en schrijf je in voor een ironman triathlon).

  2. Geert says:

    “En plots is het megahit en hoor je het nummer zo vaak dat je het zat begint te worden.”
    Goeie muziek word je niet zat.
    Vind je de muziek goed, of was het zo fijn een van de weinigen te zijn die de kwaliteit ervan herkende?

  3. En zo is het, het mag wel bekend worden maar niet te gek, kleinschalig en toch bekend.
    Mooi verwoord en hoop ook zo dat het blijft.
    Gr Ton

  4. runtodre says:

    Geert; goede muziek word ik wel degelijk zat als het heel veel gedraaid wordt. Er zijn nummers die ik erg mooi vond en die uiteindelijk nu zo grijs zijn gedraaid dat ik het echt lang niet zo mooi vind.

  5. MSD says:

    Ik snap je gevoel maar ik denk dat je daar niet aan ontkomt. Het hoort nu eenmaal bij de toenemende bekendheid. Aan de andere kant kan je er ook voor kiezen om mee te doen aan de wedstrijden. Ik moet er persoonlijk niet aan denken om aan die massale wedstrijden mee te doen. Maar dat is een keuze. Het genieten van de natuur, wat voor mij de essentie is van trailrunning, hangt niet af van het element wedstrijd of zoiets. Sterker nog, samen met twee vrienden of alleen door de bergen/heuvels rennen is een gevoel die je toch niet kan beschrijven. Rugzakje mee en soms even stoppen om gewoon …………….te genieten! By the way, over outfits gesproken….Salamon heeft gewoon veel coolere kleding dan de standaardoutfits in de meeste hardloopzaken. En dat zeg ik niet omdat ik zo vaak bij Scarabee/Trailrunshop wat koop :)

  6. Wim says:

    Zelf ben ik nu aan mijn 3de jaar trailrunning toe en het gaat inderdaad snel. In het begin was het moeilijk om een wedstrijd te vinden, omdat er bijna geen kalenders waren. Ondertussen heb je al verschillende sites met mooie kalender-overzichten. Ook moet je nu bijna een jaar op voorhand je eigen kalender maken, kijken wanneer de inschrijvingen starten en zorgen dat je erbij bent of je bent te laat :( .. Het is wel zo dat er hier in Brugge nog altijd heel weining trailrunners zijn, maar vermoedelijk komt dit door de grote afstanden die toch altijd moeten afgelegd worden voor je een trailrun kan lopen. Maarja voor de mooiste loopsport die er bestaat moet je iets over hebben

  7. loopvogel says:

    Als een van de nestbevuilers begrijp ik je gevoel. Hetzelfde overviel me toe in de UHT afgelopen najaar weggaf: Zou het nu voorgoed gedaan zijn met de rust in het bos? In de praktijk viel (en valt) dat gelukkig mee. Vooralsnog overtreft het aantal hardlopers het aantal wandelaars niet. En wedstrijden: ik heb er niet zo veel mee. Kies er jaarlijks een paar uit om een doel te stellen, maar het liefst loop ik alleen of met een paar gelijkgestemden een flink stuk door de bossen. Grote wedstrijden moet je in mijn beleving sowieso mijden, dus als de trails te groot worden wijken we gewoon weer uit naar leuke kleine initiatieven toch?

  8. MSD says:

    Oh ja, en het is natuurlijk ook jouw schuld :)

  9. Leonie says:

    Nou je mag ze hebben hoor die trails. Van mij heb je geen last hehehe……

  10. Ruth says:

    je slaat de nagel helemaal op z’n kop en ik volg je dus helemaal. Zelf ben ik zeker geen trailrunster (maar mijn favoriete wedstrijd ooit blijft nog steeds m’n deelname aan de Bouillonnante), maar met dat wedstrijden nu wel toegankelijker lijken te worden zal voor mij de drempel wel zakken om me er volgend jaar nog eens aan ééntje te wagen. Heel vaak vind ik nu gewoon mijn weg niet naar de mooie traillopen, letterlijk dan hé (ik weet niet waar zoeken op internet en vaak worden ze in kleine obscure dorpjes georganiseerd en vind je weinig praktische info. Als je dan niet in het trailwereldje actief bent, zoals ik, dan is de drempel hoog om aan zo’n wedstrijden mee te doen). Maar ik hoop net als jij dat de deelnemersaantallen beperkt blijven en de prijs ook, zodat deze prachtige sport geen slachtoffer wordt van zijn eigen succes.

  11. Koen Martens says:

    Tja in een wereld van internet en grote maten van mobiliteit blijft er niks meer onbekend.
    Een groot voorbeeld is het toerisme wat zich als een steeds grotere vlek over de wereld verspreid.
    Daarom geef ik ook de voorkeur om al bij dag en dauw de duurlopen te doen.
    Het geeft een klein beetje het idee even helemaal alleen op de wereld te zijn.

  12. Jean Paul Vintcent says:

    Ik geef je echt volkomen gelijk…fietsen in de bos werd ook opeens mountian biken genoemd en nu heet elk willekeurig bos/bergloopje ook opeens trailrun terwijl er al zat mensen zijn die dit al meer dan 10 jaar doen
    Beetje bekrompen maar alsof niemand ooit eens in de bos of op de heide of in een park heeft gerend dan in plaats van op het vlakke betonnen ondergrond
    Ik ren al sinds mijn 7de en na diverse crosjes en loopjes hier en daar rende ik met 24 jaar mijn eerste marathon (New York 1994)
    Al gauw vond ik vlakke marathons niet echt leuk meer al heb ik wel een paar mooie gelopen zoals Boston 1996,San Francisco 1997 en 7de op The Colombia Gorge Marathon 2000 in Oregon maar na 2 keer de Jungfrau (1995,1996),Snowdonia (1997) en The Grizzly (1995 tot 2002) was…. ik zal het maar trailrunning noemen want die stempel heeft het nu gekregen noemt mijn ding.
    Iedereen verklaarde mij voor gek waarom ik altijd in het buitenland mijn rare extreme adventure loop kick zocht en niet eens normaal eens Amsterdam of Rotterdam ging lopen.
    Ik zei altijd ik heb geen interesse in die duffe saaie dure mensen massa marathons en als je dan eens ergens aan een marathon in het buitenland wou meedoen dan was je verplicht om bijvoorbeeld via Holland International het te doen die er ook nog veel geld aan verdiende en je verplicht was om aan diversen meetings en etc mee doen en niet veel van stad en erom heen zag en binnen 5 a 7 dagen weer terug was
    Ik plakte altijd direct een vakantie eraan vast…ach ja dan ben ik maar een gek die Bonneville Shoreline Trail 2003,Pikes Peaks Marathon 2004,Six Foot Track Marathon 2005,Inca Trail Marathon 2006,Kepler Challenge 2007.Le Grand Raid Reunion 2008,Bogong To Hotman Trail 2009,Two Bays Trail 2010,Tahoe Rim Trail 2011 heeft gelopen en nu in training is voor de Dodo Trail 2012.
    Ik wil niet opscheppen wat ik allemaal heb gedaan,meestal zwijg ik er ook over want de mensheid begrijpt mij toch niet,maar ik weet wel waarover ik praat maar ik erger me nu al langzaam groen en geel als ik iemand hoor praten dat die aan trailrunning doet en dan vraag ik wat die dan al een keer gerend heeft en dan zeggen ze….euh nog niks…ik ren wat rondjes door het bos of ik heb 2 x de Mescher Bergloop mee gedaan.
    80 procent van de meeste mensen weten helemaal niet eens wat echt trailrunning is
    Rennen door de bos,door de heide noem ik echt geen trailrunning dan noem ik Bushjogging (no hard feelings maar dit is wel de waarheid)
    Ren eens van berghut naar berghut in oostenrijk,italie of noorwegen of pak de stoeltjeslift naar een top van de berg en ren terug naar het dal.
    Het word er echt niet leuker op…. elke willekeurige bosloop heet opeens trailrun en zelf marathons zoals de Monschau marathon die al meer dan 20 jaar bestaat moet er aan geloven
    Geef je nu maar eens op voor de Jungfrau marathon dan wens ik veel succes in de mensenmassa polonaise naar boven en dan zwijg ik nog over het inschrijfgeld
    Idem dito met andere berg/cross county marathons in europa
    Iedereen heeft nu opeens de trailrun virus en iedereen schraft zich de nieuwste duurste kleding aan via de online internet outdoor shops zoals futurumshop, scarabee,
    global-sport etc etc en die lachen ze nu helemaal kapot
    Als je nu geen salomons,skins,craft,suunto,gore,camelbag etc hebt dan tel je niet meer mee
    Hebben ze straks het duurste van het duurste aan en dan nog geen centimeter vooruit komen
    Persoonlijk vind ik al dat Nederland flink achter liep met trail kleding/schoenen want het fenoneem berglopen bestond al jaren maar de juiste kleding ervoor krijgen was in het kleine kikkerlandje voorheen niet mogelijk
    Ik weet nog goed in het begin kocht ik mijn kleding bij bergsport winkels en was ik blij met patagonia,helly hanssen,fjallraven,odlo kleding en rende ik op de aller eerste icebugs

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>