Een hijgend hert en Lucioles bij daglicht

Het plan was afgelopen weekend op zaterdag Trail de Bosses te lopen en vrijdag wat fietsdingen te doen. 
Donderdagavond was Mirjam al in het Brabantse land zowat we wat werkdingen konden doen voor Mountain Medics.
Aan de werktafel vroegen we ons af waarom we eigenlijk trail de Bosses gingen doen. 42 km met 600 lullige hoogtemeters. Nico had zich afgemeld want die was door zijn rug gegaan. Ik zag 42 al helemaal niet zitten en was van plan om 25 km te doen waar 450 hm in zaten.
En zo hadden we binnen 10 minuten een nieuw plan, exit trail de Bosses.
Trail de Lucioles, een van de leukste trails die er is wordt altijd in het donker gelopen en we hadden het er vaker over gehad, dat moet nog een keer bij daglicht.
Dus plan werd, vrijdag naar Limburg, op de MTB een rondje maken. Biertje doen bij het Hijgend Hert en zaterdag naar Pepinster om de route in daglicht te lopen. 21 km met 1050 hm, daar heb je wat aan.
De route op de mtb was keihard opgevroren maar zeer de moeite waard. Pittige korte klimmetjes, 3 uur op de mtb met een tussenstop met warme choco. Na een korte stop weer op de mtb tot we gewoon te koud waren en werd het warm worden in het Hijgend Hert. 650 hoogtemeters check. 
Met hun eigen speciaal biertje ‘het hert’ waren de meisjes al snel weer warm.
Een mooi biertje, een heerlijke maaltijd en ondertussen werkdingen bespreken. Wij kunnen dat.
Een nacht op de parking slapen in Tonkie en op naar Pepinster.
De gps was ingeladen en zo gingen wij op pad. Wat een toffe route. Alleen blijkt dat met de wedstrijd nogal wat prikkeldraden versperringen open worden gezet.
Dat was nu niet het geval en zo klommen wij over het ene na het andere prikkeldraad, hopend dat we niet voor onze poezelige kontjes werden geschoten door een boze boer.
Via bos, weiland en niet bestaande padjes liepen en  klauterde we over de route. Genietend van de stilte… tot we ineens in een wedstrijd terecht kwamen. Bizar om te zien hoe die lopers met een bord voor hun kop ons bijna allemaal de grond in liepen. Wij liepen in tegengesteld richting en dus hoorden wij daar blijkbaar niet. 
Dus besloten we van het pad af te gaan en gewoon recht omhoog te gaan, weg van de lopers. Met de gps in de hand kwamen we uiteindelijk weer op onze route.
En zo verstreken de uren en km’s, zwervend en soms zoekend naar de route, maar max genieten. We waren we na 20 km en 1050 hoogtemeters weer terug bij Tonkie. Wat een heerlijke trainingen.

This entry was posted in Trainingen 2018. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>