Wanneer lopen een opgave wordt……

Vorm, soms heb je het en soms ben je het kwijt. Soms is het gewoon ergens in het midden.
Dat laatste merk je niet perse, je loopt gewoon en het is goed. Je staat er niet zo bij stil.
Als je in vorm bent dan is dat lekker, je loopt makkelijk, het gaat als vanzelf en dan ook nog rap.
Maar als je uit vorm bent….dan merk je dat aan alles en wordt lopen een opgave.
Ik zit in een periode van totaal uit vorm, totale loopellende. 
Het gaat niet, alles is loodzwaar, een tempo die niets met hardlopen heeft te maken, het lijkt alsof er iemand achter mij staat die aan een touw trekt.
Allemaal misschien niet heel bijzonder omdat ik een paar maanden minimaal heb gelopen. Maar ergens wil je dan toch gewoon weer eens lekker lopen. En dat lukt maar niet.
Het is een soort mentale training. Je hebt zo geen zin om te gaan lopen als je steeds zo moeizaam loopt. Maar je weet dat het ergens wel weer goed komt en het niet gaat helpen om niet te trainen.
Dus sleep je je naar buiten en ren je, tegen heug en meug. Hopend op betere tijden.
Een uur lopen lijkt alsof je 4 uur bezig bent. Terwijl als je lekker loopt je helemaal niet met de tijd bezig bent.
Het is wat het is. Volhouden en blijven zwoegen tot het zwoegen weer veranderd in gewoon lekker ontspannen lopen.
Dus probeer ik de loopjes vooral in nieuw gebied te doen zodat ik wat afgeleid wordt van mijn misere. Ga ik soms met de kaart op stap om wat te oriënteren. Dat maakt het in ieder geval qua gebied nog wel leuk. Zo ben ik de Kalmthoutse heide aan het ontdekken wat maar 20 minuten van mijn huis is.
En het is nog altijd zo ‘ ik kan lopen’ . Er zijn mensen die graag willen maar die het niet meer kunnen.
Dus niet klagen maar dragen. Ergens loop ik de boomwortels weer uit het bos , tot dan, keep calm and keep running (of op zijn minst iets wat er op lijkt).

This entry was posted in Trainingen, Trainingen 2018. Bookmark the permalink.

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.