Waarom wel of niet een 100 mijler?

Soms moet je eens goed naar jezelf kijken. Waarom doe je dingen, ben je nog dicht bij jezelf, volg je je hart?
Over het algemeen doe ik dat. Blijf ik dicht bij mijzelf en volg ik vooral mijn hart en doe ik wat ik leuk vind en wat bij mij past.
Dit seizoen staat de UTMR 100 mijl op het programma. Een grote ronde Monta Rosa. Prachtig. Maar een 100 mijler is enorm zwaar. Is afzien. Met name de tweede dag.
En al een tijdje rommelt dat in mij. Heb ik daar nog zin in? Natuurlijk mag je afzien. Dat hoort erbij en vind ik helemaal niet erg. Daar ligt ook mijn uitdaging.  Maar heb ik nog zin in 170 km lopen. Waarbij de tweede dag helemaal niet zo leuk is. Waarom wil ik dat, voor wie? Races van 100 km is ook afzien maar dan blijft het nog behapbaar. Het voelt of 24 uur lang zat is.
Kortom, weer even terug naar mijn hart.
En dan is het eigenlijk heel simpel, ik heb er geen zin in gewoon. En dat is het meest simpele antwoord die er is. Ik wilde ooit een 100 mijler lopen. Dat heb ik gedaan. En dan? Word ik daar nu beter van? Maakt mij dat een stoerdere trailloper? Ik ben stoer genoeg en waarom en voor wie?  Voor mijzelf uiteraard, maar toch, je moet er soms gewoon bij stil staan.

uiteindelijk is the sky the limit.
Want dan is er een 200 km, een 300 km. Wil ik dat nu eigenlijk nog? Zo afzien waarbij hetgeen ik zo graag doe, door de bergen lopen,vervaagd omdat je alleen maar aan het overleven bent.
Conclusie – nee dus.
Dus heb ik Lizzy Hawker gemaild of ik mijn 100 mijl om kan zetten naar de etappe loop. Dezelfde ronde en dan in 4 dagen. Nog steeds zwaar. 4X 40 plus km met veel hoogtemeters. Nog steeds een mooie uitdaging maar anders. Nog steeds kan ik mijn grenzen opzoeken en etappelopen zijn enorm leuk.
Het hoeft gewoon niet altijd meer en langer. En soms moet je even terug naar je hart om dat te beseffen.
En wie weet is er volgend  jaar wel weer een gevoel dat het leuk is om een 100 mijler te lopen. Maar nu even niet.
Het seizoen is met de hochkonigman begonnen en vrijdag ga ik op pad voor 1.5 week bergen. Inclusief de EMI2017.
Ik heb er ontzettend veel zin in en mijn hart – die is meer dan happy!

This entry was posted in Trainingen, Trainingen 2016, Voorbeschouwingen Wedstrijden. Bookmark the permalink.

4 Responses to Waarom wel of niet een 100 mijler?

  1. Paul Aarts says:

    Precies dezelfde gedachten had ik een paar weken geleden in Aalter. Ik had er ff geen zin meer in.

  2. jacolien says:

    Ha Martine,
    Inderdaad: stoer zat!
    Fijne tekst dit. Gezien je aanloop dit jaar misschien ook niet zo verwonderlijk dat je nu even geen zin hebt in 170 kilometer. Komt, denk ik, vanzelf weer – of niet, maakt het uit.
    Genoeg moois te doen, zeker als je zo lekker vaak naar de bergen kunt/gaat als jij.
    Succes met de padvinderij bij de EMI. En vooral veel plezier.
    Groet,
    Jacolien

  3. Edwin says:

    Afgelopen jaar hetzelfde proces doorlopen. Is het de leeftijd? In plaats van groter, langer verder ook eens een tegengeluid. Mooi blog dus! Ben het helemaal met je eens. Lopen met je hart! Ik vind dat wel goed klinken.

  4. Matthew says:

    Zal ik me dan ook maar aansluiten in dit rijtje ‘trailveteranen-die-liever-korter-dan-langer-gaan-lopen’?

    Is het de trend, zijn we uitgerangeerd (blessures), wijzer geworden? Waar komt het eigenlijk vandaan?

    Bij mij is het de kleine man die vanaf begin dit jaar veel extra plezier in mijn leven brengt die de zaak sterk relativeert. Lopen is toch eigenlijk niet meer of minder dan ontspanning toch?

Laat een reactie achter bij jacolien Reactie annuleren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML tags en attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>